'The Prodigy heerst in de Melkweg'

Het is een kop die ik zelf had kunnen verzinnen maar die ik las boven het stuk op nu.nl over de avond van gisterenavond. Eigenlijk zegt de kop alles maar ik toch een poging doen om te beschrijven wat er gisterenavond allemaal is gebeurd.

De Melkweg, woensdag 4 maart 2009, is klaar voor The Prodigy. Een act die stadions uit kan verkopen speelt in een tent waar misschien 1500 man in kan. Binnen is de sfeer geladen. Noisia bracht de stemming er al goed in met een strakke dj-set waarin ze ook hun masterlijke remix van Omen lieten horen en nu is het wachten op de helden. Dat wachten duurt lang maar daardoor stijgt wel de spanning. Als de 'pauzemuziek' en de lichten uitgaan voel je een siddering door het publiek gaan. Dit is het moment waarop de helden van The Prodigy het podium gaan bestijgen. Eerst Liam Howlett die het publiek groet en daarna veilig in zijn 'cockpit' duikt om de hele avond de meest gruwelijk beats, bassen en melodielijnen de zaal in te slingeren. Daarna Maxim die voor mij de hele avond zal dragen. Wat een gast is dat! Zwaar afgetraind, slick uitziend en volledig in contact met het publiek zweept hij de hele avond iedereen op naar ongekende hoogten! Tenslotte uiteraard Keith Flint de psycho van het stel. Ze nemen ook nog een drummer en gitaristen mee die het feest compleet maken.

Dan is er een seconde lang een moment van stilte want, zullen ze de hoge verwachtingen waarmaken? Er is maar 1 antwoordt: JA! De avond in ongelooflijk. Alles lijkt samen te komen. De nieuwe songs zoals Warrior's Dance, Invaders Must Die en Omen staan live als een huis. The Prodigy speelt ook de oude klappers zoals Voodoo People, Breathe, Poision en Diesel Power. De lichtshow is niet megaspectaculair maar klopt en past volledig bij show (strobo's!!!!). Maar het mooiste van de avond is de interactie tussen The Prodigy en het publiek. Zelden heb ik een zaal zo los zien gaan tijdens een optreden van een band. Zelden werden nummers zo ontvangen en beleefd en zwiepte iedereen van voor naar achter in het ritme van een bangelijk harde bass. Dat nummers als 'Smack My Bitch Up', Their Law en ook het nieuwe 'Take Me To The Hospital' zo wreed opgezogen konden worden dat had ik me nooit voor kunnen stellen.

Conclusie: Dit concert was fantastisch, geen negatief punt te vinden, alles klopte. De nieuwe Prodigy heerst op alle fronten en vooral in De Melkweg!

Oh ja, het voordeel was ook dat ik maar weinig mensen met een camera heb zien 'staan kijken' om toch een impressie te krijgen kun je het filmpje bovenin bekijken (als je er een beetje wijs uit kunt worden ;)) Filmpjes die ik je ook niet wil onthouden kun je hieronder vinden.

Getting ready for The Prodigy

Woensdag 4 maart ben ik 1 van de gelukkigen die The Prodigy gaat zien in De Melkweg in Amsterdam. Om alvast in de stemming te komen hier een paar (persoonlijke) hoogtepunten van The Prodigy tot nu toe. Geen overzicht van het hele oeuvre van de mannen uit de UK maar even een paar vette tracks die het luisteren en het bekijken waard zijn!

Allereerst tracks met voor mij 'het' Prodigy geluid namelijk die echte UK Rave/Techno/Breakbeat of whatever naampje je het wilt geven. 'Everybody Is In The Place' knalt je speakers uit. Vette vocalen, een nerveuze melodielijn en check die videoclip. Te gek! 'Wind It Up!' breekt helemaal de tent af, wanneer deze langskomt woensdag dan kunnen ze wat mij betreft opnieuw beginnen met het verbouwen van De Melkweg!





Het volgende album van The Prodigy, 'Music For The Jilted Generation' bracht al iets meer een rauwer geluid maar de echte breakbeat was nog duidelijk aanwezig. De hit van dit album was uiteraard No Good (Start The Dance) maar deze twee (One Love en Poision) hebben voor mij toch net weer iets meer. Vooral de clip van One Love is magistraal (we hebben het over 1994 hé mensen)!





Dan is daar 'The Fat Of The Land', de tering. Hiermee maken ze even een afslag richting rock en dat slaat aan. Ook bij mij uiteraard. Vooral 'Breathe' heeft zo'n duistere sfeer en knalt zo erg hard uit je boxen dat je niet stil kunt blijven staan, wat we dan ook zeker niet zullen doen. De clips worden steeds meer duister en luguber waardoor het geheel nog meer sfeer krijgt.



Wat ze daarna gaan doen kan vele mensen wat minder bekoren. De mix-cd van Liam Howlett 'The Dirtchamber Sessions Volume One' is briljant (naar mijn bescheiden mening) maar 'Always Outnumbered, Never Outgunned' wordt genadeloos afgezaagd hoewel ik Girls wel een zeer vette track vind. Ach, je kunt niet altijd knallen zullen we maar zeggen.



Nu is daar eindelijk het nieuwe album. Azijnzeikerds hebben het album alweer als 'niet vernieuwend' betiteld maar ik ben blij dat de ouderwetse Prodigy-sound weer helemaal terug is. Omen is voorlopig als laatste single uitgebracht en wat mij betreft een track die alles weer helemaal op stelten gaat zetten! Gelukkig is de clip ook weer ouderwets obscuur :)!



Wat betreft bizarre clip kennen we natuurlijk allemaal 'Smack My Bitch Up' maar ik wil toch besluiten met een andere clip, deze is echt koning! Uiteraard een uitgebreid verslag van het optreden dus hou het blog in de gaten!