Vinylfanaten is een blog van 2 fanatieke vinyl- en muziekliefhebbers uit een klein dorp in de Alblasserwaard. Via Vinylfanaten zullen ze zoveel mogelijk facetten van hun liefde voor muziek het wereldwijde web opgooien. Van hype's tot sentiment en van hip tot historisch (on)verantwoord.
Posts tonen met het label De Plaat En Zijn Verhaal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label De Plaat En Zijn Verhaal. Alle posts tonen
Vanavond een producersduo uit de jaren '90, een van de meest succesvolle in de mainstream dancescene. Denk aan wat nu David Guetta en Bob Sinclar klaarspelen om aan de lopende band hitpotentiele producties af te leveren.
De heren achter dit succesvolle duo zijn David Cole en Robert Clivilles, beter bekend als Clivilles & Cole met hun bekende CC-Music Factory producties half jaren '90.
David Cole is van oorsprong keyboardplayer, musicus en DJ en ontmoette zijn maatje in de jaren '70 en debuteerde met hem als 2 Peurto Ricans, A Blackman, And A Dominican met Do It Properly. Spijtig genoeg overleed David in 1995 aan de gevolgen van hersenvliesontsteking. Na het overlijden van David was het ook gelijk gedaan met de carriere van Robert. Hun repertoire liegt er echter niet om, ca. 200 producties, remixes en edits zijn hun muzikale erfenis welke zij aan menig mainstream dance of ook wel eurohouse liefhebber hebben achtergelaten.
De track van vanavond kende ik al heel lang van een bootleg. Deze bootleg kocht ik toendertijd, ik meen in 1994, bij Riverside Records in Gorinchem waar Dick de Groot eigenaar was, helaas ging deze enige echte dance platenwinkel welke Gorinchem ooit gekend heeft al na enkele jaren ter ziele. Maar goed, de bootleg werd mij door Dick getipt, helaas stonden er geen uitvoerende artiesten en tracks benoemd dus bleef de uitvoerend artiest en de titel voor mij lang onbekend. Het heeft tot de intrede van Discogs op internet moeten duren voordat ik ontdekte wie deze geniale muzikale track met aanstekelijke melodielijn vol euforie en blijdschap had gemaakt en hoe het nummer heette.
De uitvoerend artiest is Lisa Lisa & Cult Jam met hun Full Force crew, titel Let The Beat Hit 'Em in de LL W/ Love RC Mix uit 1991.
Inmiddels heb ik de originele versie via de platenbeurs weten te bemachtigen.
Luister naar in mijn mening een van de beste muzikale pronkstukjes van het legendarische producersduo Clivilles & Cole. En tot de volgende Plaat en Zijn Verhaal.
Vanavond een plaat en zijn verhaal op basis van een heuse coalitie.
Een coalitie tussen 2 volwassen en gevestigde substromingen binnen de housescene.
We hebben het hier over Breakbeat vs. Drum 'n' Bass.
Een samenwerking bovendien tussen 2 mastodonten binnen hun eigen muziekstroming, 2 helden dus.
De 1 geboren op 28 december 1965 in Wolverhampton, UK. Van oudsher graffiti artiest en later labeldesigner voor Reinforced Records. Van dit label werd hij A&R-man en begon vervolgens in 1994 met eigen muziekproducties. Deze man is vooral bekend door zijn voorkomen, vooral als hij begint te lachen. Zijn gouden tanden kun je nl. niet missen en worden al snel zijn trademark. De man heet Clifford Joseph Price, bij velen beter bekend als Goldie.
Met zijn beroemde en geprezen label Metalheadz en gelijknamige clubavond heeft Goldie veel fuore gemaakt. Naast DJ en producer heeft Goldie meegespeeld in Thw World Is Not Enough en in Eastenders, zelfs in Big Brother.
De andere grootheid is een samenwerkingsverband tussen 3 heren, Steve McClare alias Monk, David Christophere alias Confucius en Steve Eachon alias Bunny, samen beter bekend als Rabbit In The Moon, een legendarische breakbeat formatie, beducht door hun sterke studioproducties en berucht door hun chaotische live optredens.
In 1994 hadden de heren een samenzijn en Goldie wilde dolgraag een samenwerking. De plaat werd uiteindelijk gedoopt: Goldie vs. Rabbit In The Moon met remixes van de track Inner City Life.
De versie welke ik vanavond ga laten horen is het 11.20 min. durende muzikale epos genaamd Inner City Life met de Rabbit In The Moon's Vocalic City Mix.
Bijna vanzelfsprekend werd deze plaat me getipt door Jurgen van Rare Records, het is nog steeds 1 van de beste breakbeatplaten uit mijn collectie.
Vandaag een artiest welke in de categorie "nieuwe lichting jaren '00" valt. Zijn eerste release bracht hij uit toen hij nog maar 19 jaar oud was, in 2000. Nu dus 30 jaar en binnen zijn muziekgebied inmiddels al een veteraan en een voorbeeld voor een hele nieuw ontstane sub muziekstroming, tevens met een eigen label van wereldfaam.
Zijn naam is James Alexander "Go(o)d"ale Holden.
Zoals gezegd, zijn eerste release Horizons stamt uit 2000, een progressive plaat waarmee hij zich als producer direct op de map zette binnen de progressive, trance en techhouse scene.
In 2003 werd James gevraagd om een mix album te maken voor het label EQ Recordings uit Australië. Hij mocht in de Balance mix serie editie 5 voor zijn rekening nemen. Het resultaat had een schok in positieve zin tot gevolg. Op z''n engels gezegd een " mindblowing" resultaat. De mix was sferisch met een enorme gevoelswaarde, zelfs theatraal te noemen. Vanaf de eerste tot de laatste seconde was de compilatie een kloppend geheel met een vernieuwde sound zoals we die nog niet hadden gehoord. De mixcompliatie was een momentum in de muziekscene. Voor mij staat deze compilatie in mijn persoonlijke top 3 "best mixcompilaties ever". Bescheiden, als de kleine tengere man is, heeft hij slkechts 1 track van eigen hand op de compilatie geplaatst.
Datzelfde jaar startte James zijn eigen platenlabel Border Community, geheel in lijn met de nieuwe sound van zijn mixcompilatie. Kort na de offshoot verscheen de een na de andere release van wereldfaam. Producers als Nathan Fake, Petter, Avus, The MFA, Dexter, Fairmont, Exttawelt en Holden zelf brachten de muziekstroming Progressive vooral voortgekomen uit de Trance stroming naar een nieuw level met meer Techno en Techhouse invloeden. De Minimal sound werd geboren.
De plaat welke ik vanavond heb gekozen is de offshoot van het label, van eigen hand, nl. "A Break In The Clouds". Zoveel andere producties had ik kunnen kiezen van deze man, echter vond ik gezien het momentum in de muziekgeschiedenis deze plaat de beste keuze.
Zelf heb ik James voor het eerst in de Mazzo zien optreden in een DJ-set, samen met zijn maatje Petter. Geweldig om de man als DJ aan het werk te zien. Gepassioneerd, gedreven en geconcentreerd in al zijn bescheidenheid, zowel als verschijning als in omgang. Zo had James er voor gekozen in de opstelling van de DJ-booth om deze basic en down to earth langs de dansvloer te plaatsen. Zo was het mogelijk om als publiek letterlijk naast en bij James te gaan staan. De sfeer werd zo bijna tastbaar en het gevolg was een energetische avond om niet meer te vergeten.
Geniet van de plaat "A Break In The Clouds" van een ongeëvenaarde artiest, een jongeman met een ongelofelijke focus en drijfveer voor zijn werk en zijn muziek, een topartiest van de "new producers league" van de jaren 2000.
De artiest in deze editie is geboren op 20 februari 1963 in Cheshire, Engeland, zijn naam is Ian George Brown. In zijn jeugd raakt Ian zwaar geinspireerd door de punk scene, oa. door The Sexpistols, Sid Vicious in het bijzonder gaven hem zijn roots voor zijn muziek.
1985, Manchester, Ian start met Pete Garner, John Squire en Alan Wren een bandje en de Stone Roses waren geboren. Helaas voor de vele schare fans, van de tegenwoordig als Indierock of Britpop bestempelde stijl van muziek, ging de band in oktober 1996, 11 jaar later na haar oprichting, ter ziele. Ian startte hierna een solo carriere in 1998 met een keurmerk van eigenzinnige muziekstijlen als britpop, neorock, synthpop, indierock en leftfield. In 2001 kwam zijn album Music Of The Spheres uit met de openingstrack F.E.A.R.
De remix welke ik vanavond van dit nummer ga draaien is van UNKLE alias James Lavelle. Deze muzikale duizendpoot wil ik in een andere Plaat En Zijn Verhaal zijn welverdiende credits geven als artiest.
De betreffende remix van UNKLE werd al snel na zijn release opgepikt door de grote DJ's en in menig live set op de grote festivals en dancefeesten gedraaid. In de sets van Tiesto, Marco V en Paul Oakenfold kwam de plaat veelvuldig voor.
In 2002 toen het remix album Remixes Of The Spheres uitkwam stond ik plaatjes te luisteren in Eindhoven in mijn toen geliefde en favoriete platenzaak Rare Records. De plaat werd me getipt en ik werd na het lusiteren van het album in twijfel gebracht, met name vanwege het feit dat het album voor mij een nogal bonte verzameling van experimenteel getinte tracks was, welke ik minder goed als draaimateriaal kon gebruiken die tijd. F.E.A.R. daar en tegen was voor mij een track met zoveel dramatiek en melanchologie in zich dat ik uitendelijk besloot de dubbelaar aan te schaffen, waar ik tot op de dag van vandaag uiteraard geen moment spijt van heb.
Geniet van deze unieke, zichzelf overtreffende plaat als product van aan de ene kant een groot artiest en aan de andere kant een fenomenaal remixer.
Vanavond hebben we Hollandse Glorie op het menu staan.
Onze artiest is geboren op 17 juni 1968 in Den Haag en heet Ramon Roelofs.
In zijn jeugdjaren ging schoolgaan maar moeizaam voor Ramon, zijn interesse lag bij muziek en niet bij leren. Wel wilde hij elektricien worden, dus uiteindelijk met enkele stuiptrekkende bewegingen kreeg hij het toch voor elkaar om zijn school af te ronden. Echter om elektricien te worden moest hij de MTS gaan volgen, helaas hij haakte voortijdig af, muziek draaien met zijn eigen drive-in show vond hij nu eenmaal leuker. Na 2 jaar tekende hij bij de marine en voer op de Hare Majesteit Tromp, tijdens diesnt lukte het hem toch om zijn opleiding voor elektricien af te ronden en slaagde. Echter bleef de muziek aan hem trekken en zodoende brak hij met de marine. In de weekenden kon Ramon vast gaan draaien in de discotheek "De Marathon" in Den Haag en kwam zo in aanraking met de house muziek. Vanaf toen ging het snel voor Ramon, al zijn geld ging op aan platen kopen en muziekinstrumenten.
Zijn eerste plaat tekende hij bij Tink! Records uit Amsterdam, zijn 2e release als RJ's Rule met Rave This Nation uit 1991 werd een hit in maar liefst 22 landen. Mede hierom werd Ramon gevraagd om op het feest Rave The City te komen draaien. Voor de themesong van Rave The City 3 mocht hij de track niet onder zijn eigen naam uitbrengen dus werd gereleased onder de naam Charly Lownoise, de naam die hij nu nog steeds gebruikt. "Speed City" werd een grote hit in Europa en Ramon kreeg internationale bekendheid als Charly Lownoise. Vanuit dit succes werd Ramon gevraagd om op Mallorca te komen draaien. Na 6 weken kwam hij terug naar Nederland en op de reunion party leerde hij Theo Nabuurs alias Mental Theo kennen.
Beide heren besloten om samen te gaan produceren en brachten hun platen uit op hun eigen label "Simple Symphonys". De eerste releases waren met name mellow en clubhouse van aard. Latere releases werden meer uptempo en harder, maar nog wel binnen het predicaat mellow en clubhouse. Aliasen die zij gebruikten op dit label waren Ramon & Theo en Fluxland. Vrij snel na deze spin-off gingen de heren wederom een stapje meer uptempo en harder en kwamen uiteindelijk al snel uit bij de gabber en happy hardcore uit waarin de heren zeer succesvol en fortuinlijk opereerden.
De track die ik heb gekozen is uitgekomen op Silly Symphonys onder de monniker Fluxland. Overwegend geproduceerd door Ramon maar wel met een dankwoord aan Theo op het label vermeld. De track heet overigens Fluxland.
Ikzelf kocht deze plaat toen hij oorspronkelijk uitkwam, in Midtown Dordrecht en heb m zelf veel gedraaid in de Kameleon. Een perfecte plaat om een set te beginnen of om af te bouwen. Grappig was te zien dat deze plaat ook altijd zeer goed gewaardeerd werd bij het overwegend gabber en happy hardcore georiënteerde publiek!
De plaat is subliem qua opbouw en sfeer en klimt op haar manier naar een climax maar blijft al met al geraffineerd en ingetogen klinken, knap!
Geniet van deze vroege voorloper van 2 overbekende hardcore producers van Neerlandse bodem.
Vanavond een plaat en zijn verhaal van de producer Rene Lowe onder zijn monniker Vainqueur. De beste man heeft slechts een hand vol producties op zijn naam met als hoogtepunt de plaat en zijn verhaal van vanavond. Niet respectloos bedoeld maar vanavond gaat het niet zozeer om de producer van de plaat maar des te meer over de producers die verantwoordelijk zijn voor de remix.
Dit producersduo bestaande uit Moritz von Oswald en Mark Ermestus, opereren al enkele jaren in de techno scene. Velen zullen hun beter kennen als Basic Channel of Maurizio. Mauritz is geboren in 1962 in Berlijn, zijn dagelijkse boterham verdient hij als Master & Cutting Engineer bij de Berliner Dubplates & Mastering BV. Hij houdt zich dus dagelijks met name bezig met geluidsmastering en de techniek en kwaliteit van het platensnijden.
Daarnaast is hij samen met Mark Ermestus een studio begonnen in Berlijn van waaruit ook een bedrijfje van Moritz gevestigd werd om in ieder geval het kwaliteitsniveau van de platen die in de studio werden geproduceerd te waarborgen. Zo startte in 1992 het gelijknamige label Basic Channel, helaas voor vele techno puristen heeft het label maar 3 jaar bestaan, in 1995 is het ter ziele gegaan, 9 releases rijk. Opmerkelijk detail is dat na iedere voortkomende BC release het afgebeelde BC label afgebeeld op het label ieder keer vager en meer "blurry" werd afgebeeld, uiteindelijk waren de releases alleen voor de fanatieke aanhangers nog herkenbaar als BC release. Het geluid van de mannen wordt in de techno scene als eigenzinnig en als een kenmerkende "eigen sound" ervaren, minimalistisch met in de meeste releases een zeer herkenbare "BC" kickdrum.
De release van vanavond heet Lyot in de Maurizio Remix, uit 1992, op het sublabel Maurizio, ofwel "M" genoemd. Dit is release nummer 2 van uiteindelijk 7 M-releases. Door het eigenzinnige geluid en de als een mokerslag doorklinkende bassdrum maakt voor vele technoliefhebbers dit de ultieme techno underground tune van weleer.
Zelf heb ik deze plaat voor het eerst gehoord in de Kameleon, jawel "De" jeugddiscotheek in Boven-Hardinxveld uit lang vervlogen tijd. Toen ik op de RSG Wijdschild school ging leerde ik Dick de Groot kennen, een van de mensen, of misschien wel de man, die mij in aanraking bracht met electronische dansmuziek. Gefascineerd door de muziek die hij voor mij op cassettebandjes zette is het er van gekomen dat ik platen ben gaan kopen. Daaruit vandaan zijn Gerben Vos en ik gaan draaien bij De Kameleon. Dat begon in eerste instantie middels een mengelmoes van stijlen, Prince, U2, Depeche Mode en tussendoor elektronische dansmuziek, langzamerhand ging het publiek om. Op een van deze avonden vroegen we aan Dick of hij eens bij ons wilde komen draaien en dus platen mee te nemen. ZO gebeurde het dat hij op een avond dus ook deze plaat meenam! Direct in vervoering gebracht wilde ik absoluut weten wat het was. Het briefje met de naam heb ik lang bij me moeten houden, het duurde dan ook tot de kennismaking met de platenwinkel Rare Records voordat ik de plaat aan mijn eigen collectie kon toevoegen.
Veel plezier met deze ultieme alltime technoklassieker!
Vanavond een plaat van een echte Hollandse Pionier!
Deze producer heet Orlando Voorn en zoals gezegd dus van Neerlandse bodem. Orlande begon te DJ-en vanaf zijn 12e jaar, won in 1986 de Dutch DMC DJ Championship met zijn eigentijdse mix van hiphop en electro.
Eind jaren '80 begonnen met produceren cq. expermimenteren. Zijn eerste plaat kwam uit in '88 onder zijn monniker Fix-O-Matic, in 1990 kwam Orlande terug als Trigger en later in 1991 bracht hij platen uit onder de naam Frequency op Lower East Side Records, denk aan underground club hits als Kiss The Sky, Where Is Your Evidence en Slam To The Funk.
Met name de platen onder de naam Frequency werden overzees opgepikt door Amerkiaanse DJ's en producers, met name uit de hoek van Detroit, namen als Juan Atkins, Blake Baxter, Derrick May en Kevin Saunderson. Orlando heeft dan ook verschillende platen uit mogen brengen op een aantal grotye vooraanstaande Detroit labels als Fragile en KMS Records.
Het was met name Orlando die verantwoordelijk was voor de innige relatie die ontstond tussen de Amsterdamse techno scene en die van Detroit. Begin jaren '90 bracht Orlando talloze platen uit onder verschillende alliasen, met name als Format, Nighttripper, de samenwerking met Blake Baxter als Ghetto Brothers, Fix, Basic Basterd op Outland Records waren zeer succesvol. Zeker de platen op het alom geprezen techno label ESP (Extra Sensual Perception) Records waren in die tijd echte HOT items en gehypte en daarmee zwaar gezochte platen wereldwijd in the scene.
Over naar de plaat. De plaat van Orlando waar ik voor gekozen heb is van zijn #1 EP als Format, de track heet Solid Session, uitgekomen op ESP in 1991. Deze plaat is voor mij een blauwdruk waarbij het nummer de perfectionering is van de samensmelting van een uniek klinkende sound, creatief, aanstekelijk, opzwepend, maar bovendien melodieuze techno. Tijdloos en nu nog even mooi klinkend als toen.
De plaat hoorde ik voor het eerst voorbij komen in, ik denk 1992, in Zeeland, Renesse, in discotheek Het Roefke. De DJ, als ik me het goed kan herinneren, heette Rob Vos. Hij schepte er veel plezier in om het overwegend mainstream publiek af en toe te bestoken met meer underground getinte platen, waarbij hij zeker ook oor voor kwaliteit had. Hij was ook diegene die mij en Gerben (nee, geen familie van hem...) liet kennismaken met de berucht en beroemde, maar nu herlaas ter ziele zijnde, platenwinkel Hotmix in Den Haag, maar... daarover meer in een andere De Plaat En Zijn Verhaal.
Terug naar Format met Solid Session! Een rasecht Nederlands fabrikaat! van een producer die zijn sporen in The House Scene dubbel en dwars heeft verdiend. Geniet van deze plaat! en tot de volgende De Plaat En Zijn Verhaal.
Ja, daar is ie weer, de Plaat En Zijn Verhaal, Editie nr. 7.
Dit keer geheel gewijd aan de Strictly 90's uitzending van The Groove.
De artiest van deze plaat en zijn verhaal is geboren op 11 september 1965 in New York en heet Richard Melville Hall, beter bekend als Moby.
Zijn artiestennaam heeft hij ontleend van zijn lievelingsboek Moby Dick.
Moby is gaan produceren in 1990 en in tegenstelling tot vele andere producers uit die tijd is Moby geen DJ. Hij is juist producer pur-sang, alhoewel hij wel live performances geeft. In de dingen die hij doet is Moby een echte einzelganger te noemen, ook wordt hij door de buitenwereld en de in de house scene als een nerd gezien. Met name gesterkt door zijn uitgesproken veganisme en zijn milieu- en direnrechtenactivisme. In zeker opzicht is Moby een echt buitenbeentje, wel een met enkele contactgestoorde trekjes.
Zijn muziek daarentegen wordt door menigeen of enorm aanbeden en geadoreerd of juist enorm gehaat en gemeden. De controverse zit dus niet alleen in de persoon maar ook zeker in zijn muziek. Als producer is hij misschien wel een van de meest veelzijdige en creatieve mensen in the scene te noemen.
Het nummer van deze editie betekende tevens zijn doorbraak bij het grote publiek. Moby liet zich inspireren door de cult hitserie Twin Peaks. Het nummer Go uit 1991 is een tijdloos, sferisch en hypnotiserend nummer wat (bijna) iedereen zal kennen. Het nummer zal nog lengte van dagen gaan voorkomen in all-time dance en houseclassic lijstjes.
Geniet van deze begin jaren 90 klassieker van een muzikaal meester genie.
Vanavond al weer de 6e editie van De Plaat En Zijn Verhaal. Met 5 edities achter de rug vond ik het tijd worden voor een artiest van Neerlandse komaf, oftewel "Hollands Glorie".
De man van avanavond is geboren in Lichtervoorde op 8 december 1967 en heet Tom Holkenborg, voor velen beter bekend als Junkie XL, een ras echte artiest in hart en nieren, en wel van eigen bodem.
Tom startte in 1995 als live-act en kwam in 1997 met zijn debuutalbum "Saturday Teenage Kick". Zijn muziek is een mix van uptempo beats, veelal een energieke mix van rock, bigbeats en chemicals en valt misschien wel het best te vergelijken met de muziek van The Prodigy en The Chemical Brohters.
Als act Junkie XL weet Tom zijn publiek keer op keer weer in vervoering te brengen, zijn muziek valt dan ook bijzonder goed als live act bij het grote publiek.
In de studio, als producer en remixer, is hij ook zeker niet onfortuinlijk. Hij is co-producer van het album Airdrawndagger van Sasha, wat in de electronische muziekwereld als een hoogstandje wordt gezien. Ook de track Obsession op het album van Tiesto "In My Memory" komt van zijn hand.
Wereldwijd heeft Tom met name door zijn remix van "A Little Less Conversation" van Elvis wereldfaam bereikt. Na dit werkje is hij onder andere door The Beatles en Madonna gevraagd om werk van deze artiesten te remixen, wat hij vervolgens heeft geweigerd...
De lijst met artiesten die hij wel remixte liegt er niet om: Coldplay, Sasha, Tiesto, Elvis, Britney Spears, Way Out West, Infusion, Sander Kleinenberg, Sarah McClaghlan, Brian Transeau, UNKLE, Avril Lavigne, Dave Gahan (Depeche Mode), Beastie Boys en vele anderen.
De keus voor een nummer wordt hiermee natuurlijk niet makkelijker. Ik heb gekozen voor een eigen produktie. Dit nummer had op mij veel impact toen ik het voor het eerst live heb gehoord. Het numme ris "Beaty Never Fades" uit 2002.
Gehoord op Quest For Dance, ik meen in 2002 in Ahoy, Rotterdam. De sfeer en de ambiance die Tom daar neerzette was werkelijk fenomenaal. In zijn set draaide hij vele meesterwerkjes die later pas, na vele vinylhuntings, officieel zijn gereleased. Denk aan Breezer en Beaty Never Fades, Infusion - Legacy (Junkie XL Remix), Dave Gahan - Dirty Sticky Floors (Junkie XL Remix), Syntax - Pray.
Kortom een legendarische performance van een nu al legendarische vanderlandse top muzikant!
Zoals voor iedere "Plaat En Zijn Verhaal" doe ik vooraf wat research naar de facts & figures omtrent de uitvoerend artiest/formatie. Ook voor deze 5e editie had ik eea keurig klaar liggen om mee te nemen naar de studio, inclusief uiteraard de betreffende zwarte plak waar het verhaal betrekking op heeft.
's Avonds om 20.30 uur gaat de deurbel en staat Martin voor de deur met de vraag of ik met m mee rij naar de studio. Aangezien ik nog ff bij m'n opa zou langsgaan sla ik het verzoek af en geef aan dat ik m rond de klok van 21.00 uur wel in de studio tref. Terug de trap oplopend besef ik me dat, gezien de recente ontwikkelingen in muziekland, er eigenlijk maar 1 juiste keuze te maken is in de voor vanavond geplande "De Plaat En Zijn Verhaal". Echter tijd ter voorbereiding is er eigenlijk niet meer. Snel duik ik mijn platenkast in om dan toch in ieder geval de plaat op te zoeken die ik bij wijze van ingeving wil gaan draaien. Na enige minuten zoeken de plaat te hebben gevonden en te gelijker tijd beseffend dat m'n archiveringssysteem eigenlijk zo slecht nog niet werkt, loop ik snel de trap af om in de auto te springen.
Na ff na negenen in de studio te zijn aangekomen kan ik al snel de teaser aankondigen voor de nieuwe editie van "De Plaat En Zijn Verhaal". "Vanavond gaan we voor improvisatie en onverwachte wendingen, deze artiest is een waar icoon en inmiddels een echte legende in de muziekwereld."
Na de geweldige klanken van het eerste uur van "The Groove" te hebben mogen aanhoren, met als thema vanavond "Strictly Progressive" is het dan in het tweede uur tijd voor "De Plaat En Zijn Verhaal", edtie nummer 5.
Vanavond staat "De Plaat En Zijn Verhaal" in het teken van een artiest die helaas sinds zeer kort niet meer bij ons is, we hebben het natuurlijk over Michael Jackson. Vanavond geen uitgebreide facts & figures over de uitvoerende artiest, maar gewoon stilstaan bij een wereldartiest, een icoon, een legende die zijn weerga niet kent.
De keus voor de plaat, tja wat moet je van deze man kiezen, met zo'n oevre, met talloze nummer 1 hits. Mijn persoonlijke muzikale voorkeur gaat terug naar zijn eerdere werken, eind jaren 70, begin jaren 80, de disco periode. Het is geworden "Don't Stop Till You Get Enough".
Michael, bedankt voor je fantastische muzikale bijdrage aan deze wereld, en dat er nog talloze generaties van je muziek mogen genieten!
Teaser 1e uur: vanavond als gastcolumnist Gerben Vos. De formatie van vanavond heeft vooral furore gemaakt door hun vooruitstrevende live optredens eind jaren ‘ 90 op festivals wereldwijd.
De Formatie: De broers Paul en Phil Hartnoll (g.b. 1964 en 1968) opgegroeid in Sevenoaks, Kent, UK, starten in 1989 de formatie Orbital met al direct hun 1e en all-time classic track “Chime” die in de UK in het voorjaar van 1990 in de britse Top 20 belandt. De track is gemaakt door gebruik te maken in hun garage van hun vaders 4-sporen recorder, de track werd direct als master op cassette opgenomen. De broers hebben in de loop van de jaren ‘90 naast hun eigenzinnig techno georiënteerd geproduceerde tracks met name bekendheid verworven door hun “live acts”. Deze acts werden door een breed publiek gedragen. Naast o.a. Underworld en Faithless is Orbital een van de formaties die er voor hebben gezorgd dat halverwege de jaren ’90 steeds meer electronisch georiënteerde bands en formaties populariteit wonnen bij het grote publiek op de grote festivals met het gevolg dat electronische live muziek steeds vaker een onmisbaar onderdeel ging uitmaken bij de line-ups van de vanuit origine traditionele popfestivals.
De plaat: De track van Orbital die wij hebben gekozen heet “Halcyon” in de “live” uitvoering. De track is vernoemd naar een slaappil / tranquillizer. In de track zijn de vocale samples verwerkt van Opus III – It’s a fine day. Met name in de live uitvoering zijn samples en passages gebruikt die niet als single op plaat of CD zijn uitgebracht. Met name deze track weerspiegelt het brede muzikale spectrum waarin de heren produceren. De melodieuze gelatenheid, de puurheid en emotie die de track uitstralen zijn representatief voor het werk van Orbital. Helaas hebben de heren in 2004 besloten om hun samenwerking te verbreken. Hun laatste track die ze samen hebben gemaakt is “One Perfect Sunrise”. Het positieve nieuws is dat de heren aangekondigd hebben om deze zomer en najaar een reunion tour te gaan doen, en nou maar hopen dat ze ook naar NL komen.
Onze ervaring met Orbital live gaat al weer terug naar 1999. Het was eind mei en Gerben en ik hadden kaartjes gekocht voor het "Drum Rhythm Festival" wat in Amsterdam werd gehouden op het Westergasfabriek terrein. Een brede line-up met live optredens van bands/formaties en bekende internationale DJ's. Namen als Carl Craig, Kevin Saunderson, DJ Remy, Lamb, Urban Dance Squad, The Postmen en dus ook Orbital. Voor ons als Alblasserwaardse Polder Jochies was dit voor toen wel iets speciaals om naar uit te kijken. 's avond gingen we dan ook samen met de trein naar Amsterdam. Eenmaal aangekomen begonnen we aan de wandeling naar het Westergasfabriek terrein. Al snel liepen we mee in de bonte stoet met partymensen. Eenmaal aangekomen op het terrein wisten we niet wat we zagen. Het publiek was al in grote drommen toegestroomd en bestond uit een bonte mix van extravagante, excentrieke, uitgedoste en soms halfnaakte partypeople. Wij keken dus ons ogen uit. Na een poosje op het terrein te hebben rondgelopen en hier en daar s ff hebben geluisterd besloten we om terug te gaan naar de grote tent waar Kevin Suanderson was begonnen te draaien. Een energieke techno set met zo nu en dan een voor ons bekende plaat zoals Donna Summer- I Feel Love en 69 - Jam The Box. De sfeer bij het publiek zat er al goed in en ook wij voelden ons prima thuis en ervaarden het ware festivalgevoel. Na de laatste plaat van Kevin werd de tent vol rook gezet en was het moment aangebroken voor de heren van Orbital. Na een sferische en mysterieuze intro kondigden de mannen zich optisch aan door de 2 (zak)lampjes op hun hoofden te laten branden, een uiterlijk kenmerk waar de heren inmiddels op de festivals bekend mee waren geworden. Een fantastisch gezicht om te zien hoe zij beiden opgingen in hun eigen symphonie van energieke en melancholische techno. De manier waarop zij het publiek bespeelden, meevoeren, en later in extase brachten was werkelijk uniek en een hele intieme ervaring. Werkelijk het gehele publiek ging als 1 samengeklonterde massa op in de muziek. We werden simpelweg meegezogen en volledig overdonderd. Het "WOW" gevoel was zelden zo intens beleefd. Leve de festivals! en de live optredens! en dank aan Orbital! voor de formidabele performance die zij ten gehore hebben gebracht, die hete zomer in 1999 in Amsterdam.
Tot zover de 4e editie van de Plaat En Zijn Verhaal, met dank aan Gerben voor zijn optreden als "gast" columnist.
Deze maand een plaat en zijn verhaal met een voor mij wel heel persoonlijk tintje.
De formatie heet Jestofunk en wordt gevormd door drie italianen Claudi Rispoli, Allesandro Staderini en Franscesco Farias. Deze drie heren vormen samen een producers- en DJ trio en zijn in 1991 gestart met het produceren van jazz en funk georienteerde electronische muziek.
Met name in de begin jaren '90, waarin de House Sound zich opsplitste in "Mellow" en "Gabber" wisten de heren hitjes in het Mellow circuit te scoren. Met name onder de monikers Jestofunk, Moz-Art en Blade. Claudio Rispoli nam ook deel uit van de formatie Double Dee waarmee hij de hit Found Love scoorde.
De track in deze plaat en zijn verhaal is de eerste en tegelijk meest bekende hit "I'm Gonna Love You" uit 1991. UItgebracht op het Italiaanse house label Rec In Pause. De track werd al direct opgepakt in de clubs in Europa en Engeland en zo werd de track al snel gelicenceerd bij de labels BCM Records en Dance Device.
De eerste keer dat ik deze track hoorde was op een mixtape van For Those Who Like To Groove, toen wist ik natuurlijk niet hoe de track heette... Het duurde tot 1994 voordat ik achter de naam kwam. Het was in de Free Record Shop waar ik wat aan het luisteren was naar house compilatie CD's. De compilatie in deze was "Natural Elements", een Nederlands compilatie van tracks samengesteld door Peter Vriends en Ed van Helden, nu beter bekend als Quadripart, Chestnut en Brersoul. De CD wordt gekenmerkt door mooie, intense en melodieuze tracks. Jestofunk - I'm Gonna Love You was nr. 3 van de CD.
Lang heb ik gedacht dat de saxofoon intro niet origineel zou zijn en was geript en/of gesampled, maar op de release op Dance Device is een credit voor het spelen van de sax opgenomen voor Maurizio Caldura, wat een held, deze man!
Het moest tot 1995/1996 duren voordat ik de 12" "te pakken" had. Dit was in een platenzaak in Dordrecht waarvan ik me de naam niet eens meer herinneren kan. Deze platenwinkel heeft er dan ook een blauwe maandag gezeten voordat ie weer werd gesloten.
Zoals al aangekondigd in de intro van deze editie heeft deze plaat voor mij, of liever gezegd voor ons; Saskia, mijn vrouw, en ik, een wel heel bijzondere plek in ons hart gekregen.
De saxofoon intro van de plaat hebben wij gebruikt op ons huwelijksfeest en wel bij de aanvang van onze huwelijksplechtigheid. De saxofoon begon te spelen toen Saskia de trouwkapel werd binnengebracht door haar vader. Als ik daar nu aan terug denk pink ik daar stiekem nog een traantje voor weg, zo mooi was dat!
Geniet van deze prachtige plaat, dat zal ik zelf in ieder geval zeker doen!
Goed, lieve mensen, dat was al weer de 3e editie van De Plaat En Zijn Verhaal. Tot de volgende maand waarbij ik samen met mijn boezemvriend Gerben een gezamenlijke Plaat En Zijn Verhaal zal doen!
Eindelijk was het weer zo ver, de laatste woensdag van de maand, tijd voor de vaste column in "the Groove", namelijk De Plaat en zijn Verhaal Editie 2.
In het eerste uur in de teaser verklapt dat we dit keer met een arties van doen hebben welke voor velen van ons muziekliefhebbers bekend staat als een icoon, een pionier en visionair, en dan in meerdere opzichten. Mede aanstichter van een (sub)stroming in de dance muziek.
Na het wederom genieten van de muzikale aanbevelingen van Leo Leonadro was het in het tweede uur eindelijk zover.
De artiest van vanavond is geboren op 4 september 1969 in North Wales, UK. In het geboorteregister wordt hij opgenomen als Alexander Paul Coe, voor velen inmiddels beter bekend als DJ Sasha.
Zowel als DJ en producer/remixer heeft deze man zo ongeveer alle credits binnen gesleept die je maar kan bedenken. Een begenadigd en begaafd remixer met o.a. remixes van Orbital, Pet Shop Boys, M People, Mr. Fingers, Inner City, BT, Madonna, Gus Gus, Chemical Brothers, UNKLE, Faithless, Depeche Mode en vele andere artiesten op zijn konto.
Als producer bracht hij zijn eerste plaat in 1992 uit op Deconstruction: Sasha - Higher Ground. Zijn eerste officiele remix in 1990: Evolution - Came Outta Nowhere (Take Me Higher Mix). Reeds in zijn prille producerdagen creerde hij een eigen kenmerkende sound, progressief, fris, en niet direct in een hokje te plaatsen. Deze sound is nu ondergebracht en vooral bekend geworden als de Progressive sound.
Later heeft Sasha vele samenwerkingsverbanden gehad met tal van andere producers, als vaste studiomaatje heeft hij vooral de laatste jaren veel met Charlie May, beter bekend als Spooky, geproduceerd.
Als DJ heeft Sasha begin jaren '90 met name door zijn residentie in The Hacienda een flinke opstap gemaakt in het wereldje. Door deze bekendheid stapte hij later over naar de prestiteuze club Renaissance. Daar vormde hij al snel een vriendschap en DJ-partnership met John Digweed.
Sasha is een van de, zoniet DE, toonaangevende DJ en producer geweest die de stroming Progressive definitief fundament heeft gegeven en volwassen heeft gemaakt in de dancescene. Bovendien heeft hij samen met collega's als John Digweed, Paul Oakenfold, Darren Emerson en Carl Cox afgedwongen en bereikt dat DJ's de popster status hebben verworven, met name eind jaren '90 in de UK liepen zij zij aan zij met de popsterren over de rode loper. Zij waren boegbeeld voor de dancescene en groot voorbeeld voor de nu huidige generatie DJ's. Zij hebben het in beginsel mogelijk gemaakt dat DJ's als Tiesto, Armin van Buuren en Ferry Corsten het aanzien genieten en wereldwijd de sterrenstatus krijgen aangemeten.
Ode aan Sasha dus!
De plaat waar ik vanavond voor heb gekozen is een eigen produktie van Sasha uit 1999. Voor mij een plaat die een blauwdruk is geweest voor de Progressive zoals we deze stroming nu kennen. Tevens voor Sasha een produktie waarmee hij definitief faam in de Progressive Scene heeft verworven en waarvoor hij nu nog wordt geprezen en geadoreerd.
De titel van de plaat is Xpander, van de gelijknamige EP die uitgekomen is op Deconstruction.
Zelf is mij deze plaat aangeprezen door niemand minder dan de vaderlandse techno grootheid Maurits Paardekooper, ja de man die onder andere begin jaren '90 heeft geproduceerd onder de naam van Gateway Experience.
Maurits bezat half jaren '90 tot begin jaren '00 een eigen platenwinkel in Den Haag, "Dischi" genaamd, wat plaat in het Italiaans betekent. De winkel runde hij samen met zijn vriendin en straalde als platenwinkel naast klasse en stijl, huiselijkheid en intimiteit uit en stond met name bekend om zijn grote aanbod van progressieve en kwalitatieve platen. De winkel werd dan ook, naast mijn bescheiden vertoning, veel bezocht door toonaangevende DJ's als Remi, Marcello en Dimitri. Spijtig genoeg moest Maurits, met voor mij onbekende redenen, de winkel sluiten.
Maar goed, terug naar de plaat. Xpander is voor mij een van de platen geweest die mij definitief de Progressive stroming heeft ingetrokken en heeft dus voor mij een muzikale wending bewerkstelligd in mijn zoektocht naar frisse, verassende en vernieuwende platen.
Tijd om te gaan luisteren naar deze prachtige, unieke en memorabele plaat.
Eind vorig jaar ben ik door de heren van het radioprogramma "The Groove" benaderd of ik bij hun in de show een maandelijks terugkerende column wilde komen doen, tuurlijk! was mijn reactie toen. Maar ja, waar ga je het over hebben... platen natuurlijk, ja dat was wel duidelijk, maar wat gaat de luisteraar aanspreken en hoe hou je het boeiend. Goh, zei Martin, presentator van The Groove, dat moet voor jou toch niet zo moeilijk zijn, jij hebt altijd verhalen bij bepaalde platen, en zo werd het concept geboren...
"De Plaat En Zijn Verhaal", een column waarin ik unieke, spraakmakende, baanbrekende, opvallende en bijzondere platen zal gaan bespreken.
Het heeft uiteindelijk tot vorige week moeten duren, maar goed, toen was het eindelijk zo ver, de eerste column in de show, "De Plaat En Zijn Verhaal Editie 1"
In het 1e uur van de show verklapte ik in de teaser de volgende statements: "Een kneiter van een plaat, een anthem, een echte underground plaat, bouwjaar 1992 en bovendien een plaat uit 2 muziekwerelden..."
Na in het 1e uur de aanbevelingen van deze maand door Leo Leandro te hebben mogen horen was het in het 2e uur tijd voor de column.
De plaat van vanavond is van de formatie "Cameo", een bandje uit NY, opgericht in 1974 door Larry Blackmon. Deze funk/dance formatie had haar hoogtij dagen half jaren ' 80 met hitjes als "Word Up" en "Candy"
De track die deze heren produceerden heette "Money" en is de 2e track van hun album "Emotional Violence" uit 1992. Het nummer in kwestie is een niet noemenswaardige track die het tenauwernood als single haalde.
Echter, in hetzelfde jaar besloot de toen al geprezen producer "Kevin Saunderson" om de uitdaging aan te gaan om van dit nummer een remix te maken. Het resultaat was een remix die in de verste verte niet meer met het origineel was te identificeren. Maar... het resultaat werd door de traditionele "Cameo" aanhang misschien verafschuwd, echter in de dance scene, met name in het underground circuit sloeg deze plaat in als een bom! Die tijd circuleerden er echter een zeer geringe hoeveelheid white labels die alleen via Kevin aan goed bevriende DJ's als promotie waren weggegeven.
Kevin Saunderson aka Reese aka E-Dancer aka Tronikhouse en main producer van Inner City besloot om voor de officiele release 2 remixen onder zijn alter ego "Reese" te lanceren. Dit monniker staat garant voor techno en rave georienteerde tracks. De keuze voor de track van vanavond is de "Reese Hardcore Instrumental Mix". De hardcore in deze is de in de begin jaren '90 in de US en UK veel gehanteerde handelsnaam voor Rave, Breakbeat en Clubtechno getinte platen.
De plaat, en in het bijzonder deze remix, is in de loop der jaren een van de meest gebootlegde tracks, met name door de enorme vraag van DJ's die allen deze plaat in hun collectie wilden toevoegen.
De eerste kennismaking met deze plaat kan ik me dan ook nog als de dag van gisteren herinneren. Het was zomer 1993, zaterdagavond, Rotterdam, locatie Nighttown, avondje stappen met 2 goede vrienden. Na een uurtje te hebben doorgebracht in de grote zaal waar resident DJ Ronald Molendijk zijn plaatjes haarfijn aan elkaar mixte besloten we om een kijkje te nemen in de basement waar Miss Monica draaide. Halverwege de trap naar beneden kwamen de klanken van "Money" me al tegemoet, WOWW, wat was dit voor een bruut nummer schreewden we tegen elkaar. Onder aan de trap aangekomen werden we direct opgeslokt door het euforische, dampende en stampende publiek. De impact en het effect van het nummer werden door de rookmachines en de stroboscopen versterkt en gaven mij het ultieme "Underground Rave" party gevoel!
Het nummer bleef dan ook nog lang nagonzen in mijn hoofd, en ach... wat wilde ik zielsgraag weten welk nummer ik had gehoord, maar ja 1992 was nog niet de tijd van internet zoals we die nu kennen...
Het heeft tot 1995 geduurd voordat ik de plaat heb kunnen bemachtigen, in nieuwstaat stond ie op me te wachten, notabene in de uitverkoop bak in Midtown Dordrecht voor 5 oudhollandse guldens. Ja, de Midtown vestiging waar Patrick van Kerckhoven werkte, maar... dat is een ander verhaal, voorbehouden aan een andere plaat en z'n verhaal. Terug naar de plaat... tsjee, wat was ik blij, zo blij als een kind, ik kon wel janken... Het ware ultieme DJ en platenverzamelaarsgevoel!
Beste luisteraars, geniet van deze 1e plaat en z'n verhaal en tot de volgende maand met weer een plaat en zijn verhaal.
